De Laatste,

Mijn laatste blog hier op de site van de Fiom. Jammer? O ja, zeker weten. Ik heb het schrijven met ongelofelijk veel plezier gedaan en neem met moeite afscheid. Of mijn blog binnen de Fiom veel gelezen wordt daarvan heb ik geen idee. Reacties waren er nauwelijks vanuit de Fiom. De wereld buiten de Fiom reageerde wel en dit vond ik heel leuk. Zeer creatief hoe mensen mij bereikte en contact zochten!

Nu de laatste blog! Ik had nog zoveel onderwerpen waarover ik wilde schrijven. Dat de Fiom belangrijk voor mij in de loop der jaren is geworden is onderhand wel begrepen. Dat ook ik mijn frustratie soms over de Fiom heb misschien niet. In de wereld van adoptie spelen zoveel emoties dat men (ik ook) het soms niet meer zo scherp ziet.

Waarover had ik nog meer willen vertellen? Over die geweldigen mensen met boeken die mijn pad zomaar kruisen? Over een draagmoeder die het boek ‘Mijn vergeven zoon’ schreef? We kennen allemaal het woord ‘draagmoeder’ maar wat weten wij hierover? Ik niets. Ik heb het boek met verwondering gelezen en ga de schrijfster Wil Jansen binnenkort ontmoeten.
Over mijn ontmoeting met Simon Buschman van www.verwantschapsvragen.nl die mij zijn boek ‘Kalm op de vleugels’ cadeau gaf. Een prachtig boek wat ik koester.

Of had ik het nog over mijn eigen boek moeten hebben? Het boek wat ik met veel tranen schreef en waarvan ik mij later afvroeg of ik er wel trots op kon zijn?
Natuurlijk had ik jullie nog veel willen vertellen over het boek wat ik nu schrijf, samen met een geadopteerde ‘Bea te Veldhuis’. Hoe fijn dit voelt en hoeveel we in elkaar herkennen. Natuurlijk hopen wij beiden een prachtig product neer te zetten waar heel Nederland verbaast over zal zijn, wel een gedeelte hoop ik dan.

Over mijn website www.reneedebode.nl die ik zelf met veel pijn en moeite maakte. Met hier en daar steun van een vriendin en een kind, als ik echt niet meer uit mijn foutjes kwam. Mijn site is nog niet 100% maar achter de schermen werk ik hieraan door.

Er is nog zoveel te schrijven over het onderwerp ‘adoptie’. Over dit onderwerp raakt ieders pen niet snel leeg. Voorlopig is niemand hierover uitgeschreven. Jammer dat er zo weinig geboortemoeders zijn die hierover willen schrijven en spreken. Het is nog steeds die schaamte, het verschrikkelijke trauma wat de geboortemoeder met zich meedraagt en waarvan iedereen wil dat het geen greep op haar leven krijgt. De deksel van de doos, het spook eruit, dat wil niemand. De afstandsmoeders zeker niet.

Ik moet afscheid nemen. Niet van de Fiom zelf. De Fiom raakt mij nog niet kwijt. Ik heb ze niet meer nodig voor hulp maar het feit dat de Fiom er is, ik een telefoon kan pakken en kan vragen om hulp is een geweldige steun in mijn rug.
Nee, ik neem afscheid van mijn lezers hier. Wie mijn lezers buiten de Fiom waren weet ik. Maar wie zijn mijn lezers binnen de Fiom? Ik heb geen idee.

Met veel warmte sluit ik deze laatste blog en geef het stokje door aan de volgende schrijfster.

Renée M. de Bode-Grollée